Gamze İspirli

SESSİZ ÇIĞLIK…

30.05.2018 Gamze İspirli

Fırtınalı yüreğimde kimler ölmedi ki;  kentin sokaklarında yalnızlığımla yürürken, ruhum ağıtlar yakar,  herkesten habersiz…

 

Bir yanım harabe gibi sessiz ve yalnız, diğer yanım kalabalık bir kentin en işlek yeri… Oysa ne çok isterdim ruhumun hak ettiklerini hissetmesini…

 

Tezatlar silsilesinde yürürken,  umutlar çığlıkta, yüreğim yapayalnız…

 

Sahte dostlarım, bencil  pazarlıklı ve çıkarcı yaklaşımlar,  tanıdım sandığım aslında hiç tanıyamadıklarım, yanımda olduğu halde kalben kilometrelerce uzağımda olanlar,  yalnızlığı çok sevdirdi bana…

 

Şimdilerde iyi niyetlerim isyanda,  kalbim kırık dökük,  sabrım ağlıyor, adaleti arıyor tüm benliğim…

 

Çok vedalar ve bitişler gördüm ben, ruhum alışık vedalara…

 

Etkilemez beni yüreğimde ölenlerin cenazeleri…

 

Biraz hüzünlerim, biraz kırılırım ama bu da geçer…

 

Şairin dediği gibi ‘’Kalbimde kalbine yok bile kinim, Bence artık sen de herkes gibisin’’ hükmündekiler artıyor, yıllar geçtikçe…

 

Yüreğimdeki enkazın,  rahat bırakmayacağını bilirim, onu bu hale getirenleri, bilirim ki kaybettikleri masum kalbin suskun çığlığı, sağır edecek benliklerini….

 

Gecenin karanlığında yaralı ruhum ağıtlar yakar, kaybettiklerine, yaşanmamışlıklara, ihanetlere, sahteliklere, haksızlıklara, iki yüzlülüklere, nankörlüklere…

 

Oysa güçlü bilirler beni…

 

Palandöken gibi diktir duruşum… Kalemim çaresizlerin sesi, haksızlığın korkulu rüyasıdır…

 

Sıradan insanlar anlamaz ruhumdaki azabı…

 

Kalemim yazmaz, dilim konuşmaz olur, suskunluk tarif eder son zamanlardaki beni…

 

Öyle bir susar ki yüreğim en büyük çığlığı sessizlik olur….   

BU YAZININ EKLENME TARİHİ 30-05-2018
  
Yazarın Diğer Yazıları